Ik ben van mijn 7e tot mijn 10e jaar seksueel misbruik door een oudere man van 65 jaar (hij was een goede vriend van mijn ouders en grootouders). (ik ben inmiddels 24 jaar) .
Als klein meisje kan je je niet verweren en weet je ook niet wat wel en niet kan en mag.
Ik wist zelf niet eens wat het woord seks in hield, zoals vele kinderen van die leeftijd.
Toen ik net in groep 6 kwam kregen wij op school seksuele voorlichting en werd er uitleg gegeven over verkrachting en aanranding en vanaf die dag is mijn leven totaal anders geworden, dan dat het eigenlijk had moeten kunnen zijn.
Ik wist al die tijd al dat wat er met mij gebeurde niet echt snor zat, maar wat het was..... dat wist, of begreep ik niet.
De persoon die deze vreselijke dingen bij en met mij deed vertelde mij dat het ons geheimpje was en zodoende heb ik dat ook altijd geloofd, en mijn mond gehouden tegen iedereen.
Totdat....
Totdat we die voorlichting op school kregen en kwam het besef, ik was heel erg in de war en kreeg gelijk ontzettende buikpijn, ik verkrampte helemaal..
Mijn ogen waren geopend en ik wist nu wat ik toen al die tijd niet heb geweten... Ik ben seksueel misbruikt...
Ik heb mijn beste vriendinnen vertel wat ik heb mee moeten maken, en dat was de 1e stap, ze schrokken zich rot en vertelde mij dat, als ik het niet aan mijn ouders zo vertellen dat zij het zouden doen.
Dat wilde ik niet, absoluut niet, maar hoe moest ik het doen?
Enkele dagen gingen voorbij en ik werd steeds angstiger.
Ik ben op een mooie lente dag naar huis gegaan en ik begon mijn moeder in de keuken te vertellen over de uitleg die we op school hadden gehad over seks enzo..
Bij mijn moeder ging er al vrij snel een belletje rinkelen gezien, het geen wat ik vertelde er heel onzeker uit kwam.
Mijn moeder begon ontzettend huilen en trillen en ze schudde mij door elkaar en zei dat ik nu moest vertellen wat er daadwerkelijk aan de hand was en dat heb ik toen gedaan...
Ik vertelde alles, over de rare spelletjes die hij met mij deed en hoe hij aan mij zat enz.
Mijn moeder begon steeds harder te huilen en ik klapte daarna helemaal dicht.
Ik voelde mij zo schuldig dat ik mijn moeder zo aan het huilen had gebracht dat ik geen woord meer uit mijn mond kreeg. Mijn moeder is toen naar het werk van mijn vader gereden en samen zijn zij naar de politie gegaan om aangifte te doen.
Vanaf die tijd was alles anders, net alsof ik in een slechte film was beland.
Ik moest verklaringen afleggen, ik moest naar een speciale politiestudio waar opnames van mijn verklaring werden gemaakt, ik moest naar het gerechtshof in Den Haag om nog een verklaring af te leggen, waar ik trouwens meer als een misdadiger werd behandeld dan als een slachtoffer.
En als resultaat krijg je te horen dat de man die het mij heeft aangedaan, niet langer dan 3 dagen heeft vastgezeten en dat hij is vrijgelaten. De politie geloofde mij maar er was geen bewijs.
Omdat het mijn woord is tegen het zijne............
Na als deze gebeurtenissen begint het verwerken pas en dat is iets waar ook ik op de dag van vandaag nog steeds mee bezig ben, zowel bewust als onbewust draag je dit altijd met je mee.
Voor mij en de mensen om mij heen is het een akelige tijd geweest, en hoewel deze dader niets terecht is gesteld heb ik ervoor uit durven komen. En dat is iets waar ik nooit spijt van zal krijgen, dit is iets om erg trots op te zijn.
Hoewel het niet makkelijk was, keer op keer een verklaring te moeten afleggen, en er iedere keer doorheen te moeten gaan, is het wel een openbaring voor jezelf, en er gaan jaren overheen voordat je het een plekje kan geven, maar je doet het voor jezelf. Het is bergje op, bergje af, en kijk eens om je heen, is dat niet zo met alles in het leven???
Neem alsjeblieft van mij aan; stop het alsjeblieft niet weg, want jij bent belangrijk en jij bent het waard om het een plekje te kunnen gaan geven jij bent het waard hier te zijn en jij bent het zeker waard om gelukkig te worden en zijn!
Als ik terug kon gaan in de tijd, zou ik het niet anders gedaan hebben, mede ook vanwege het feit dat
diegene die mij dit heeft aangedaan, te boek staat als verdachte van een zedelijk delict.
Zeker in zijn naaste omgeving, hij heeft zich bij iedere stap die hij heeft gezet daarna moeten verantwoorden. Hoewel zijn leed niets is vergeleken met de littekens die ik eraan over heb gehouden, ben ik niet diegene die eenzaam en alleen (geïsoleerd) achter blijft!
~Elles~
